"Magiczna rana" w krakowskiej AST. Na początek zaskoczenie...

 

Bardzo chciałem polubić ten spektakl.

Scenografia zrobiła na mnie piorunujące wrażenie.  Bardzo ciekawie zorganizowana przestrzeń, w której znajdowały się miejsca, przechodzące jedne w drugie, dla kolejnych epizodów i działań scenicznych.

Rownież kostiumy spełniały swoje zadanie, każda z postaci była mocno zdefiniowane przez to, co nosiła na sobie. Bardzo interesujące były pod względem konstrukcyjnym. 

I taki wstęp sprawił, że wchodząc na widownię,  widząc postaci oraz scenografię,  miałem apetyt na więcej. 

Niestety, tak się nie stało. 

Przede wszystkim spektakl był za długi, jak na przedstawienie grane bez przerwy. Wyszło mi chyba jakies 2,5h! 

W przedstawieniu było kilka momentów,  które mogły być zakończeniem spektaklu. Po sekwencji z rapowaniem zakonczyłbym spektakl. Pote

Nie lubię kiedy w spektaklu jest za dużo anglicyzmów, ale w tym przypadku pokonała mnie łacina... podwórkowa, ja wiem, że rap, że takie czasy...

Nie wiem też po co mikroporty w tak małej przestrzeni. Poza tym tak wiele fragmentów nieczytelnych dykcyjnych.

Zacząłem od pochwał, zakończę, mam nadzieję pochwałami. 

Fantastycznie wykonane elementy kaskaderki, gratuluję sprawnosci fizycznej i autoasekuracji. Ale... te elementy byly zbyt genialne i nie pasowały do całości. Czasami trzeba umieć odrzucić ukochane dziecko tworząc przedstawienie. 

Przepraszam, że niewiele piszę o aktorstwie.  Dla mnie obroniła się chyba tylko jedna postać. To za mało na dyplom.

_______________________

https://krakow.ast.krakow.pl/spektakle/magiczna-rana-rez-pawel-miskiewicz/ 

Niekometencje oraz ambicje...

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Denominacja tak nas upieści,
Że pod obcasem naród się zmieści
No bo na szczęście nie zmniejszą nic się
Niekompetencje oraz ambicje!
Niekompetencje oraz ambicje..." 

- to fragment teksu z piosenki pt. "Denominacja" zaśpiewanej w Kabarecie Olgi Lipińskiej.  

 

Już chyba o tym pisałem. Świat się kończy. Coraz więcej niekompetencji wszędzie. Stanowiska kierownicze obsadzane osobami, które nie mają umiejętności pracy z ludźmi, delegowania zadań i wiele innych deficytów. Brak decyzyjności. W korporacjach decyzje podejmowane przez trzy osoby, to sprawia, że nie ma odpowiedzialności, a za błędy, najczęściej opóźnienia płacą podwładni. 

Język zarządzania zazwyczaj kończy się w dyskusji słowami: zawsze można się zwolnić, na twoje miejsce jest kilkanaście innych osób. 

Niezaspokojone ambicje, żle obsadzone stanowiska decyzyjne sprawiają, że cierpią zwykli pracownicy, najczęściej wyrobnicy, których tylko prawo pracy chroni, i to nie zawsze. 

Ambicje są najgorsze przy braku kompetencji. 

Argument, że ktoś się uczy na stanowisku kierowniczym, nie przemawia do mnie. Na takim stanowisku powinna być osoba, która już potrafi wykonywać powierzone jej obowiązki. 

Kiedy oglądam sobie taki program kulinarny, gdzie czasami latają talerze i przekleństwa, to mam wrażenie, że największe pojęcie o prowadzeniu gastronomii ma zapomniana przez wszystkich, wyłowiona z zaplecza przez kamerę, wieloletnia pracownica, któa najczęściej lepi najlepsze pierogi. I tak chyba jest wszędzie. 

 

Miałem szczęście mieć wspaniałych dyrektorów, wspaniałych kierowników. 

Miałem też na sobą wiele osób, które trudno opisać, nie używając przekleństw. 

________________________________________

https://www.youtube.com/watch?v=5JxEbMrhxyY 

"Dom niespokojnej starości" z Teatru Współczesnego w Szczecinie - jaki piękny spektakl.

Tekst dramatu pt. "Dom niespokojnej starości" wydrukował miesięcznik Dialog. Już podczas czytania tego tekstu bardzo chciałem zobaczyć jego realizację sceniczną. Na szczęście Teatr Współczesny w Szczecinie zrealizował ten tekst. 

 

"Teatr Współczesny w Szczecinie – za zróżnicowany, solidny i atrakcyjny repertuar, odpowiadający i reagujący na bieżące problemy społeczne, a przy tym pozostający otwarty na poszukiwania formalne" - można przeczytać w zestawieniu "Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2025/2026" w kategorii Teatr w internetowym wydaniu dawnego papierowego miesięcznika Teatr. 

Nie wiem, czy autor tych słów myślał o opisywanym przeze mnie spektaklu, ale jego słowa bardzo pasują do tego przedstawienia. Zwłaszcza reagowanie na problemy społeczne. 

 

„Dom niespokojnej starości” to fantazja na temat cohousingu – wspólnego mieszkania starszych osób. Siódemka znajomych umawia się na życie pod jednym dachem. Mieszkanie razem to spotkania ze wciąż żywymi pragnieniami, obawami, planami i nadziejami. Ale też okazja do pełnego wykorzystania ostatnich lat. Na co można być za starym? Kiedy jest już za późno na robienie rzeczy, na które ma się ochotę? Czy starość ma oznaczać wstyd przed pragnieniem życia?" - czytamy na stronie internetowej. 

Spektakl bardzo trafnie opisuje współczesne starzejące się społeczeństwo, problemy z opieką nad osobami starszymi. W tym przypadku mamy osoby, które zdecydowały się na wspólne zamieszkanie. Intencją bohaterów było stworzyć miejsce, w którym spotkają się znajomi, przyjaciele, stworzą nową rodzinę, jak w małżeństwie, nieco instytucjonalną, z obowiązkami, grafikiem, żeby się nie zasiedzieć i przedwcześnie nie zestarzeć. Okazuje się, że w tym wymarzonym mniej lub bardziej miejscu, tworzy się tygiel różnych osobowości, oczekiwań  i czasami ich braku. Że nawet jeśli kogoś znamy całe życie, okazuje się, że wspólne mieszkanie nie jest już takim cudownym pomysłem. Tworzenie wspólnoty, komuny, nie jest łatwe, kiedy jednocześnie nasze przyzwyczejnie robią się coraz bardziej nasze. 

Na początku widzimy niejaką euforię, że to dobry pomysł w taki sposób radzić sobie ze starościa i samotnością. Później obserwujemy wszelkie dotarcia się, szukanie własnej przestrzeni, widzimi starzenie się mieszkańców domu starości, czasami też śmierć. 

Tekst czasami jest groteskowy, ale przecież nasze życie też takim bywa. Kiedy umiera jedna z bohaterek, jej brak nie zostaje od razu zauważony, niestety, mieszkańcy mają kłopoty ze wzrokiem, a zauważają jej niebocność duchową, kiedy zaczynają się potykać o jej cielesność. 

Bardzo podobało mi się aktorsko ten spektakl. Cieszy, że doświadczeni aktorzy znaleźli się w obsadzie, że mogą wciąż pokazać swoje umiejętności. Mnie dodatkowo ucieszyło, że mogłem zobaczyć Pawła Adamskiego po latach na scenie oraz  Kondrada Beta, którego ostatni raz widziałem  prawdopodobnie naście lat temu w jego przedstawieniu dyplomowym na ówczesnym PWST. 

 

To piękny spektkakl, który chciało by się zobaczyć jeszcze raz. Jeśli czas pozwoli.  

_________________________ 

https://wspolczesny.szczecin.pl/pl/spektakle/dom-niespokojnej-starosci

 

https://teatr-pismo.pl/najlepszy-najlepsza-najlepsi-w-sezonie-2025-2026/ 

 

Dialog, nr 7-8/2025.  

Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2025/2026

Przeczytałem zestawienie opublikowane na stronie internetowej https://teatr-pismo.pl/. Bardzo żałuję, że nie mogłem tego przeczytać tego w wersji papierowej. 

 

 

Już pisałem o tym "problemie" przy poprzednich zestawieniach, że w teatrze polskim liczą się tylko wielkie ośrodki miejskie, prowincji prawie nie widać, i mam wrażenie, że ten problem się pogłębia. Tylko kilka razy pojawiły się w zestawieniu teatry/wydarzenia/zjawiska, które nie dotyczyły miast wojewódzkich. 

 

 

Ucieszyło mnie, że kilka razy pojawił się w zetawieniu Wrocławski Teatr Pantomimy. Jestem zaciekawiony, co u nich nowego, dawno nie byłem widzem u nich, a poza tym uważam, że to co proponowali u Tomaszewskiego, było dla mnie tylko teatrem ruchu, nie pantomimy.  

 

 

"Warto zwrócić uwagę na wzlot Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. H. Tomaszewskiego, który nastąpił na przestrzeni kilku ostatnich sezonów. Scena, która jeszcze niedawno miała status niszowej, dzięki wytrwałej pracy zespołu i odważnym decyzjom artystycznym weszła do grupy najciekawszych i najdynamiczniej rozwijających się teatrów w Polsce" - czytamy na stronie. 

 

 

Ucieszyło, że pojawiły się naprawdę informacje o ośrodkach teatralnych dalekich od wszelkich centrów artystycznych. "Jeśli w tym sezonie jakiś teatr zasługuje na szczególne wyróżnienie, to zdecydowanie Teatr im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze. Nowa dyrektorka, Katarzyna Sołtys, wraz z zespołem zaproponowała trzy premiery (wszystkie udane), reaktywowała scenę studyjną i przedstawiła repertuar na kolejny sezon, na który naprawdę czeka się z niecierpliwością. Obejrzałam wszystkie premiery i z radością obserwuję, jak to miejsce powraca na teatralną mapę jako silny ośrodek; mam nadzieję, że wrócą tam również krytycy".

 

 

Obok Jeleniej Góry pojawia się wielkokrotnie również Wałbrzych, czyli można powiedzieć, że Dolny Śląsk górą!

 

 

Zasmuciły mnie natomiast odpowiedzi dotyczące książki o teatrze: "Książka o teatrze: –", "Książka o teatrze: Niestety nie miałam okazji przeczytać żadnej książki o teatrze wydanej w tym roku.", "Książka o teatrze: Przeczytałam w tym roku za mało książek o teatrze, żeby uczciwie wskazać jedną".

 

 

Mnie zasmuciło, że to chyba pierwsze zestawienie, w którym nie znalazłem niczego, co bym widział. Przyznaję się bez bicia, w ostatnim czasie wybieram teatry offowe, ponieważ widzę tam więcej aktualnych problemów oraz dużo lepsze aktorstwo, niż w teatrach zawodowych. 

 ____________________________

https://teatr-pismo.pl/najlepszy-najlepsza-najlepsi-w-sezonie-2025-2026/ 

PRZESTAŃCIE UDAWAĆ, ŻE JEST WAM DOBRZE, SKORO WASZA DUSZA ZALEWA SIĘ ŁZAMI z wrocałwskiej AST.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz obejrzałem coś z wrocławskiej szkoły teatralnej, pamiętam "Cesky diplom", ale to chyba niemożliwe, żebym nie widział czegoś później, bo adaptacja sceniczna tekstu Mariusza Szczygła miała premierę dekadę temu. 

Zatem wracamy do dyplomu o bardzo rozubdowanym tytule: Przestańcie udwać, że jest wam dobrze, skoro wasza dusza zalewa się łzami". Moja dusza owszem zalewałą się łzami, ciało protestowało, prawie wyszedłem w trakcie przerwy. Zostałem tylko dlatego, że druga część miała trwać dużo krócej, niż pierwsza. 

Bardzo nierówny spektakl, dla mnie pozbawiony scenariusza, z naprawdę, proszę mi wybaczyć, amataroskim czasami aktorstwem, jakby to była próba albo szybkie zastępstwo. Ani temat ani forma nam przedstawiona nie przemówiły do mnie.

"Adaptacja powstała na podstawie dramatu H. Levina Chefec w tłumaczeniu Agnieszki Olek oraz fragmentów literackich ze zbioru Królestwo Wszechwanny. W tekstach tych, które powstały w latach 70., Levin ostro krytykował wady społeczeństwa izraelskiego, drobnomieszczaństwo i to, jak w Państwie Izrael traktuje się Arabów. Tytułowy Chefec: obcy, inny, przybysz — mógł być dla widzów metaforą Palestyńczyka. Dziś skala nienawiści wobec Chefeca ewoluowała: stał się zbędnym balastem, kimś, kogo należy się pozbyć. To czyni dramat niepokojąco aktualnym" - czytamy na stronie oraz w programie. Kompletnie tego nie widziałem w tym przedstawieniu. Nie wiem, gdzie się zagubiło. 

Widziałem za to coś, co wyglądało na off-Broadway z Lizą Minnelii, Magentą i innymi postaciami popklutury, nie wiem, czy świadomie zacytowanych fizycznością czy nie.  

Przykro mi, że muszę tak napisać, bo chciałbym zachwycać się dyplomami.  

___________________________________________________________________________________

https://www.ast.wroc.pl/spektakle/przestancie-udawac-ze-jest-wam-dobrze-skoro-wasza-dusza-zalewa-sie-lzami-rez-aleksandra-poplawska/ 

 

"Znaczył Kapitan". Scena Supernova i super spektakl!

 

To spektakl, który przywraca wiarę w teatr. Po długim dryfowaniu wśród średniej, jeśli nie marnej, jakości zdarzeń kulturalnych, trafłem na przedstawienie, które mnie zachwyciło. 

Oczywiście biorę poprawkę, że to scena studyjna, którą uwielbiam. Przypomianją mi się zawsze czasy, kiedy poznawałem teatr, czasy studenckie, siedzenie na schodach, przejściach, zajmowanie miejsc, które nie zostały zajęte przez spóźnialskich. 

Co mnie zachwyciło w tym spektaklu? Przede wszystkim aktorstwo. Dawno nie widziałem tak dobrej gry zespołowej i takich wyżyn interpretacyjnych.  

Wiem, że może to brzmieć nieprawdopodobnie, ale w tym spektaklu wszystko gra, tak jak w dobrej orkiestrze. O aktorstwie napisałem. Tekst dobrze skrojony, dobrze przygotowany egzemplarz reżyserski. Do tego wiele ciekawych rozwiązań, pomysłów na sceny. 

Wspaniały Piotr Piecha, jako On, Kapitan. Niesamowicie popraowadzona postać, umiejętne balansowanie pomiędzy młodością bohatera a jego końcem i frustracją, świadomą i mniej świadomą, kiedy już czas na wielki finał. 

Ewa Skolias jako jego Żona. Tutaj już chyba Stanisławski maczał palce w budowaniu postaci, Jej miłość do Kapitana i nerwica wywołana opieką nad nim jest tak sugestywna, że mam wrażenie, że aktorka wywołująca w sobie te emocje będzie musiała skorzystać po spektaklu z pomocy grupy wsparcia. 

Magdalena Smoławska pokazuje również możliwości swojego talentu aktorskiego, wciąż tak mało widocznego na krakowskich scenach. W sugestywny sposób prowadzi swoją postać, stara się scalić całe to emocjonalne piekło, będąc jedyną dorosłą i świadomoą osobą w tej rodzinie. 

Pozostałe osoby z zespołu aktorskiego również mógłbym chwalić w podobnym tonie. Aktorzy i aktorki bardzo słuchają się. 

To piękna opowieść o życiu. O przemijaniu. Opowiedziana prawdziwie a przede wsztstkim wyśmienicie zagrana. 

Bardzo ciekawe są songi wrzucone w wir akcji, niesamowicie zaśpiewane i tak bardzo pasujące do tej marynarskiej opowieści.  

__________________________________

https://scenasupernova.pl/?srsltid=AU7gw4UhvBqXU7Q2XxHQhmfQGOyFEL9_Kryx0MHwhLUZt_KLD1VeU3Pj 

Gliwice przez moment stolicą polskiego tańca!

Przez trzy dni podczas ostatniego weekednu, można uznać, że Gliwice stały się stolicą polskiego tańca. Za sprawą postaci Gerarda Wilka mogliśmy spotkać wiele legend związanych z historią polskiej kultury oraz tańca. Kto dotarł do ruin Teatru Victoria mógł uczetniczyć rwónież w spotkaniu z Zofią Rudnicką, Krystyną Mazurówną oraz Piotrem Nardelim. 

_____________________________________________________________________________________

https://ckvictoria.pl/wydarzenie/wilk-w-ruchu-fenomen-gerarda-wilka/ 

"Poganie" krakowskiej AST - stracona szansa.

Zawsze staram się znaleźć coś pozytywnego w przedstawieniach dyplpmowych. Kiedy na scenie są młodzi ludzie, to powinni swoją energią zawładnąć nasze serca i umysły. A czasami dochodzę do wniosku, że to Aleksandra Śląska potrafiła zagrać młodość, którą młodzi ludzie nie potrafią pokazać na scenie. 

Dla mnie "Poganie" to stracona szansa. Kiedy przeczytałem, że przedstawienie jest reżyserowane przez WeronikE Kowalską, pomyślałem, że możemy spodziewać się czego na pozomie bardzo dobrego "Do dna". 

Bardzo mi przykro, ale nie podobał mi się ten spektakl. Przede wszystkim za głośny, wykrzyczany, zupełnie niepotrzebnie. 

Przeczytałem w sieci: "Dawno nie widziałem spektalu, który chcąc opowiedzieć o miłości, życiu i śmierci, nie powiedział nic. Choć muzycznie, wokalnie i tanecznie był na dość dobrym poziomie, to dramaturgicznie się rozpadał...". Cytuję, ponieważ, ktoś trafnie opisał to czego ja nie mogłem do końca ogarnąć słowami. 

 ___________________________________________________________________________

https://krakow.ast.krakow.pl/spektakle/poganie-op-pedag-weronika-werusha-kowalska/ 

Teatr bezradny...

 Polecam ten tekst lekturze oraz refleksji:

 https://teatr-pismo.pl/teatr-bezradny/ 

"Dziś umarł Prokofiew" - cieszę się, że to przedstawienie wciąż żyje!

Obejrzałem to przedstawienie po dłuższej przerwie. Nie pamiętam, czy widziałem je w wersji plenerowej, a jeśli tak, to czy jest możliwe, że widziałem je w innej orientacji przestrzennej Muzeum Archeologicznego w Krakowie?

Podusmowując i używająć nieco prozaicznego słownictwa, to przedstawienie to petarda! Wyrywa człowieka z miejsca.

"Dziś umarł Prokofiew" to przedstawienie o Szostakowiczu oraz machinie historii, która w nieodpowiednich rękach niszczy życiorysy i ludzi. Bohaterem tego przedstawienia jest również muzyka, która symbolizuje wolności. W tym wszystkim ma się też wrażenie, że uczestniczymy w dance macabre na balu u Wolanda z "Mistrza i Małgorzaty", nie bez przyczyny wzmianka o tym tytule pojawia się w spektaklu. 

W tym przedstawieniu aktorstwo jest na najwyższym poziomie, rezonuje na takich rejestrach, że energią jest wstanie przebić sufit, pod którym działa się cała historia. Nie było postaci, której bym nie uwierzył. Aktorzy mistrzowsko balansują pomiędzy Stanisławskim a formą narzuconą przez kostium.

Nie będę rozpisywał się, kto mnie zachwycił, a kto nie, bo nie ma niekogo z obsady aktorskiej, żadnej osoby, która nie pasowałaby do tej historycznej układanki. Rzadko się zdarza, by zespół tak siebie słuchał, był czujny na wszelkie możliwe wypadkowe w przestrzeni, którą trzeba ogarnąć teatralnie. 

Ta przestrzeń również sprawia, że niektóre sceny wyglądają nawe lepiej niż w wersji scenicznej Teatru Zależnego. Żeliwna brama w scenie wyjazdu Szostakiewicza do Stanów Zjednoczonych oraz prowadzonego wywiadu tylko dodaje uroku i siły temu obrazowi.

Rownież reżyser pojawia się na scenie. Niczym chochlik sprawia, że cała maszyneria rusza. Jest wszechmocny. Można to odczytać, jako postać jeszcze większego animatora pociągającego za wszystkie sznurki i wątki. 

I my mierzymy się z historią każdego dnia. Totalitaryzm nie umarł. W dzisiejszym kontekście geopolityczntm odbiór sztuki jest inny, niż kilka sezonów temu. Na ile kolejny car Rosji jest w stanie namieszać w historii i tym samym zmienić nasze zyciorysy. Popatrzecie w lewo, potrzcie w prawo - nigdy nie wiadomo, skąd przyjdzie zagrożenie. 

Uwielebiam ten spektaktakl również za numery wokalne. Każdy z nich to perełka. Mógłbym słuchać niektórych piosenek w nieskączoność. Podśpiewuję więc sobie pod nosem wspólnie z aktorami. Czasami też i nogi zaczynają tańczyć. 

Kompozycja przedstawienia jest misternie przemyślana. Nie posiada żadnych dłużyzn, a kiedy jeden wątek się kończy, zaraz następuje kolejny, jeszcze bardziej zaskakujący. 

Poproszę o wydanie ścieżki dźwiękowej do tego przedstawienia. 

Wiesław Hołdys tworzy wyjątkowy teatr. Jego wizje reżyserskie są mi bliskie, co nie znaczy, że wszystko rozumiem. To teatr, dzięki któremu odzyskuję wiarę w sztukę.   

__________________________________________________________________________
https://www.mumerus.net/index.php?action=spektakle

https://pisanie-do-szuflady.blogspot.com/2021/12/dzis-umar-prokofiew-niech-zyje-teatr.html 

Dramat do poczytania.

Są takie teksty dramatyczne, które podczas pierwszego czytania dają taką moc radości, że pragnie się je zobaczyć na scenie. Nie wiem, czy jest to wykonalne w przypadku tego tekstu. Jest zbyt absurdalny i groteskowy. Polecam jego lekturę. 

Z treści zdradzę, że towarzysze doli i niedoli migranckiej muszą zdać egzamin praktyczny w postaci gry terenowej. Nagrodą za dobrze wykonane zadania jest otrzymanie Karty Prawdziwego Polaka. 

Polska rzeczywistość przedstawiona w tym dramacie, to taka uwspółcześniona barejada. 

Ciekawym zabiegiem jest postać Gruzina, który nie mówi po polsku, gra emocjami, stąd w jego dialogach są same emotikony. 

Zapraszam do lektury i zdobycia numeru styczniowego numeru miesięcznika Dialog. 

_____________________________________________________

Anita Jakubik, Trzech migrantów w Polsce, nie licząc nastolatka, Dialog 1/2026.  

Melpomena w dobrej formie.

W ostatnim czasie dwa przedstawienia sprawiły, że wciąż kocham teatr. Oczywiście, nie jest to już miłość z czasów nastoletnich i nieco późniejszych, kiedy teatr był wszystkim, co kochałem, ale wciąż jest to miłość wielka.

"Znaczył Kapitan" Sceny Supernova oraz "Dziś umarł Prokofiew" zachwyciły mnie bardzo. Obie realizacje to przedstawienia studyjne. Wychowany jestem na przedstawieniach małych scen oraz teatru studenckiego. Dlatego lubię być blisko działań scenicznych. Słyszeć aktorów, widzieć ich twarze i mimikę. W takim środowisku czuję się najlepiej. Taki teatr wcale nie jest prosty, ani realizacyjnie, ani aktorsko. 

Mam nadzieję, że najbliższe posty będą związane z tymi przedstawieniami. Kapitan jako nowość, Prokofiew jako przypomnienie.  

_____________________________________________________ 

https://scenasupernova.pl/event/znaczyl-kapitan-premiera/?srsltid=AfmBOoqC8GTG4jw-x9q0FIqSyUWwuofk3dy1xmZ2PKJau9fP4q0mZ8sA 

https://www.mumerus.net/index.php?action=spektakle 

Bidermanowie z Łodzi. Ofiary wojny.

Ten tekst również pzeleżał w szufladzie ponad rok. 

 

Ciekawy temat. Wojna i ofiary. Tematyka tak bardzo odległa od problemów Ziem Odzyskanych/Dzikiego Zachodu czy Krakowskich. 

Kiedy poprawiam ten tekst, sprawdzam, czy Biermanowie jeszcze są grani w Teatrze Powszechnym w Łodzi. Są na afiszu. Może uda się zobaczyć to przedstawienie po raz kolejny. 

Dobry spektakl, któremu zabrakło energii, czym bliżej było finału. Kiedy spektakl się skończył, było jakby płasko lub martwo, a może takie było zamierzenie twórców, taki miał być odbiór przedstawienia? Może poprawnie odebrałem, że ten spadek energii przedstawienia miał korelować z energią życia, a zatem nieszczęśliwego finału rodzinnego. 

Scenografia bardzo oszczędna, gdzieś zawieszona pomiędzy epokoami. Wiemy, że jesteśmy w czasach po/wojennych, ale jakoś czujemy się również współcześnie, a czasami gdzieś na przełomie XIX i XX w. Ponadczasowość. 

Bardzo podobał mi się taniec marionetek. Moment jedynej sztuczności w całym przedstawieniu. Czyżby nic nie zależy od nas, wszystko jest zaplanowane lub inni planują co z nami się stanie?  

Bardzo piękna i symboliczna scena śmierci Biedermannów. 

Niepotrzebna scena gwałtu, zbyt dosłowna. 

Bardzo dobre aktorstwo. Słuchanie się w grze zespołowej. 

Spektakl, który na pewno trzeba zobaczyć. 

 

_____________________________________________________

https://powszechny.pl/pl/teatr/spektakle/biedermannowie/

Frankenstein Show w AST Kraków.

To również tekst sprzed roku. Zostały dokonane tylko małe poprawki. Zostawiam tak, jak przeleżał w szufladzie ponad rok.  

 

Muszę się przyznać, że przedstawienie spodobało mi się. Była w nim radość tworzenia.

Podobała mi się konwencja, w której młodzi aktorzy bawili się dobrze. Była w nich młodość i zabawa tworzonymi postaciami. Zaskoczyła mnie bardzo sprawność fizyczna całego zespołu aktorskiego. 

Wokalnie... /tutaj niedokończone zdanie/. 

Scenografia oszczędna, funkcjonalna, ułatwiająca zmianę obrazów i miejsc akcji.

Możliwe, że zespół kupił mnie numerem typowo broadwayowskim. To nie jest proste, praca z rekwizytem to wciąż w polskich produkcjach trudna umiejętność do opanowania. Tutaj było widać, że wiele prób dało znakomity rezultat. Cylindry i laski nie przeszkadzały w ruchu scenicznym, wszystko było dopięte na ostatni guzik. 

Najsłabszym ogniwem był dla mnie scenariusz, brakowało mi klamry zamykającej całość.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fortissimo w Ast Kraków - piękna gra młodości!

To wersja tekstu sprzed wielu miesięcy. Miałem już bilet w dłoni na drugie podejście do tego dyplomu, już witałem się z AST, ale los zaskakujący miał natenczas dla mnie zupełnie inne plany. Tekst powstał zaraz po pierwszym obejrzeniu spektaklu, potem czekał na poprawki po wzmiankowanym drugi podejściu do spektaklu, a czas płynął i płynął... i pozostała wersja poniżej: 

Nareszcie przedstawienie, które zasłużyło na miarę dyplomu. Cały dyplom do przeniesienia na zawodową scenę. Nawet jeśli ktoś grał po warunkach, to wszyscy obronili się rewelacyjnie. 

Aktorzy i aktorki mówili o emocjach, które były im bliskie, w swojej grze byli autentyczni. 

Sam początek, upozowania, pokazuje, że nie będzie łatwo występującym. Kto twierdzi, że granie jest prostą sprawą, już wie, że to sport ekstremalny. 

Bardzo ciekawie poprowadzony ruch sceniczny, czasami na zasadzie kanonu, ale nie miało to w sobie nic z nudnej powtarzalności. 

Spektakl posiadał swój rytm muzyczny. Tempo było satysfakcjonujące. 

Cudowny pomysł z walką bokserską, na ringu uczennica i nauczycielka. Zaskakujący pomysł reżyserski. 

Fortepian jako element dekoracji i jednocześnie trochę diaboliczny portal, wielki instrument pianistyczny poruszający się po scenie z lekkością baleriny. 

No i Chopin, ten to dopiero gagatek. Rola wykonana wyśmienicie. Samo pomysł na postać i poprowadzenie jej, nagroda aktorska należy się z urzędu.   

Wspaniałą gratka dla miłośników muzyki oraz wszelkich konkursów.  

I to by było na tyle.

______________________________________________________

https://krakow.ast.krakow.pl/spektakle/fortissimo-rez-marcin-liber/ 

Wygodne krzesła, wygodne przedstawienia, sama przyjemność bycia w domu Melpomeny.

"Ostatnio na profilu na Instagramie zadałam pytanie o to, w którym teatrze są najwygodniejsze krzesła.(...) Od tego, jak czuje się ciało, w dużej mierze zależy przecież odbiór spektaklu".* 

To prawda, fatalne siedzisko, kiepska widoczność sceny, nie sprzyja w pozytywnym odbiorze spektaklu. 

Mnie naszła inna refleksja nieco, które krzesła/fotele są tak wygodne, że podczas ogldądania niskich lotów przedstawień, można wygodnie zdrzemnąć się? ;-) 

____________________________________________________ 

Widz jest cały ciałem, Pajecka Anna, Dialog 5/2026, strona 130. 

* str. 130 tamże.  

KOCHANIEŃKA. XTERMINATE jako porpozycja repertuarowa.

Po lekturze tego tekstu, jego realizację w teatrze bym chciał najbardziej zobaczyć!

 

Sztuka bardzo absurdalna, zapraszam do przeczytania. Ubawiłem się podczas czytania.  

 

Dłużej zatrzymałem się nad słowami: "Chciałam, by miała też jakieś doświadczenia, które byłyby jej własne, żeby to nie zawsze ona dobijała do koleżanek, ale żeby one też się z nią liczyły. Jako jedyna z nich była w aquaparku w Hotelu Gołębiewski". *

KOCHANIEŃKA. XTERMINATE Popiel Monika, Skrzypek Agata, Dialog 5/2026, str. 71 

_______________________________ 

* str. 106 tamże.  

Sezon na teatry uliczne.

Nastał sezon na teatry uliczne. W niektórych miejscach trwają tego typu festiwale, w niektórych zaraz będą się dziać! 

Już nie jeden raz pisałem, że brakuje mi klimatu ulicznego w teatrach ulicznych. Ze zględu bezpieczeństwa są to często ogrodzone przedstawienia, które smakują jak cukierek lizany przez folię ochronną. 

Kiedyś teatry wpadały na przechodnia, interakcje były mniej nerwowe, ale bardziej zaskakujące. Wszyscy byliśmy bardziej spontaniczni i mniej zabiegani, bardziej patrzący na otaczającą nas rzeczywistość. 

 Kiedyś to było lepiej! ;-) 

 PS. Zdjęcie ilustracyjne. Teatr uliczny złapany w biegu życia. 

Stu lat!

W maju miesięcznik "Dialog" obchodził 70 urodziny. Nie będę pisać, jak długo już trwa moja przygoda jako czytelnika z tym tytułem. Miało to miejsce jeszcze w XX wieku! ;-)  

 

________________________

https://www.dialog-pismo.pl/