"Dziś umarł Prokofiew" - cieszę się, że to przedstawienie wciąż żyje!

Obejrzałem to przedstawienie po dłuższej przerwie. Nie pamiętam, czy widziałem je w wersji plenerowej, a jeśli tak, to czy jest możliwe, że widziałem je w innej orientacji przestrzennej Muzeum Archeologicznego w Krakowie?

Podusmowując i używająć nieco prozaicznego słownictwa, to przedstawienie to petarda! Wyrywa człowieka z miejsca.

"Dziś umarł Prokofiew" to przedstawienie o Szostakowiczu oraz machinie historii, która w nieodpowiednich rękach niszczy życiorysy i ludzi. Bohaterem tego przedstawienia jest również muzyka, która symbolizuje wolności. W tym wszystkim ma się też wrażenie, że uczestniczymy w dance macabre na balu u Wolanda z "Mistrza i Małgorzaty", nie bez przyczyny wzmianka o tym tytule pojawia się w spektaklu. 

W tym przedstawieniu aktorstwo jest na najwyższym poziomie, rezonuje na takich rejestrach, że energią jest wstanie przebić sufit, pod którym działa się cała historia. Nie było postaci, której bym nie uwierzył. Aktorzy mistrzowsko balansują pomiędzy Stanisławskim a formą narzuconą przez kostium.

Nie będę rozpisywał się, kto mnie zachwycił, a kto nie, bo nie ma niekogo z obsady aktorskiej, żadnej osoby, która nie pasowałaby do tej historycznej układanki. Rzadko się zdarza, by zespół tak siebie słuchał, był czujny na wszelkie możliwe wypadkowe w przestrzeni, którą trzeba ogarnąć teatralnie. 

Ta przestrzeń również sprawia, że niektóre sceny wyglądają nawe lepiej niż w wersji scenicznej Teatru Zależnego. Żeliwna brama w scenie wyjazdu Szostakiewicza do Stanów Zjednoczonych oraz prowadzonego wywiadu tylko dodaje uroku i siły temu obrazowi.

Rownież reżyser pojawia się na scenie. Niczym chochlik sprawia, że cała maszyneria rusza. Jest wszechmocny. Można to odczytać, jako postać jeszcze większego animatora pociągającego za wszystkie sznurki i wątki. 

I my mierzymy się z historią każdego dnia. Totalitaryzm nie umarł. W dzisiejszym kontekście geopolityczntm odbiór sztuki jest inny, niż kilka sezonów temu. Na ile kolejny car Rosji jest w stanie namieszać w historii i tym samym zmienić nasze zyciorysy. Popatrzecie w lewo, potrzcie w prawo - nigdy nie wiadomo, skąd przyjdzie zagrożenie. 

Uwielebiam ten spektaktakl również za numery wokalne. Każdy z nich to perełka. Mógłbym słuchać niektórych piosenek w nieskączoność. Podśpiewuję więc sobie pod nosem wspólnie z aktorami. Czasami też i nogi zaczynają tańczyć. 

Kompozycja przedstawienia jest misternie przemyślana. Nie posiada żadnych dłużyzn, a kiedy jeden wątek się kończy, zaraz następuje kolejny, jeszcze bardziej zaskakujący. 

Poproszę o wydanie ścieżki dźwiękowej do tego przedstawienia. 

Wiesław Hołdys tworzy wyjątkowy teatr. Jego wizje reżyserskie są mi bliskie, co nie znaczy, że wszystko rozumiem. To teatr, dzięki któremu odzyskuję wiarę w sztukę.   

__________________________________________________________________________
https://www.mumerus.net/index.php?action=spektakle

https://pisanie-do-szuflady.blogspot.com/2021/12/dzis-umar-prokofiew-niech-zyje-teatr.html