"Dziś umarł Prokofiew" - cieszę się, że to przedstawienie wciąż żyje!

Obejrzałem to przedstawienie po dłuższej przerwie. Nie pamiętam, czy widziałem je w wersji plenerowej, a jeśli tak, to czy jest możliwe, że widziałem je w innej orientacji przestrzennej Muzeum Archeologicznego w Krakowie?

Podusmowując i używająć nieco prozaicznego słownictwa, to przedstawienie to petarda! Wyrywa człowieka z miejsca.

"Dziś umarł Prokofiew" to przedstawienie o Szostakowiczu oraz machinie historii, która w nieodpowiednich rękach niszczy życiorysy i ludzi. Bohaterem tego przedstawienia jest również muzyka, która symbolizuje wolności. W tym wszystkim ma się też wrażenie, że uczestniczymy w dance macabre na balu u Wolanda z "Mistrza i Małgorzaty", nie bez przyczyny wzmianka o tym tytule pojawia się w spektaklu. 

W tym przedstawieniu aktorstwo jest na najwyższym poziomie, rezonuje na takich rejestrach, że energią jest wstanie przebić sufit, pod którym działa się cała historia. Nie było postaci, której bym nie uwierzył. Aktorzy mistrzowsko balansują pomiędzy Stanisławskim a formą narzuconą przez kostium.

Nie będę rozpisywał się, kto mnie zachwycił, a kto nie, bo nie ma niekogo z obsady aktorskiej, żadnej osoby, która nie pasowałaby do tej historycznej układanki. Rzadko się zdarza, by zespół tak siebie słuchał, był czujny na wszelkie możliwe wypadkowe w przestrzeni, którą trzeba ogarnąć teatralnie. 

Ta przestrzeń również sprawia, że niektóre sceny wyglądają nawe lepiej niż w wersji scenicznej Teatru Zależnego. Żeliwna brama w scenie wyjazdu Szostakiewicza do Stanów Zjednoczonych oraz prowadzonego wywiadu tylko dodaje uroku i siły temu obrazowi.

Rownież reżyser pojawia się na scenie. Niczym chochlik sprawia, że cała maszyneria rusza. Jest wszechmocny. Można to odczytać, jako postać jeszcze większego animatora pociągającego za wszystkie sznurki i wątki. 

I my mierzymy się z historią każdego dnia. Totalitaryzm nie umarł. W dzisiejszym kontekście geopolityczntm odbiór sztuki jest inny, niż kilka sezonów temu. Na ile kolejny car Rosji jest w stanie namieszać w historii i tym samym zmienić nasze zyciorysy. Popatrzecie w lewo, potrzcie w prawo - nigdy nie wiadomo, skąd przyjdzie zagrożenie. 

Uwielebiam ten spektaktakl również za numery wokalne. Każdy z nich to perełka. Mógłbym słuchać niektórych piosenek w nieskączoność. Podśpiewuję więc sobie pod nosem wspólnie z aktorami. Czasami też i nogi zaczynają tańczyć. 

Kompozycja przedstawienia jest misternie przemyślana. Nie posiada żadnych dłużyzn, a kiedy jeden wątek się kończy, zaraz następuje kolejny, jeszcze bardziej zaskakujący. 

Poproszę o wydanie ścieżki dźwiękowej do tego przedstawienia. 

Wiesław Hołdys tworzy wyjątkowy teatr. Jego wizje reżyserskie są mi bliskie, co nie znaczy, że wszystko rozumiem. To teatr, dzięki któremu odzyskuję wiarę w sztukę.   

__________________________________________________________________________
https://www.mumerus.net/index.php?action=spektakle

https://pisanie-do-szuflady.blogspot.com/2021/12/dzis-umar-prokofiew-niech-zyje-teatr.html 

Dramat do poczytania.

Są takie teksty dramatyczne, które podczas pierwszego czytania dają taką moc radości, że pragnie się je zobaczyć na scenie. Nie wiem, czy jest to wykonalne w przypadku tego tekstu. Jest zbyt absurdalny i groteskowy. Polecam jego lekturę. 

Z treści zdradzę, że towarzysze doli i niedoli migranckiej muszą zdać egzamin praktyczny w postaci gry terenowej. Nagrodą za dobrze wykonane zadania jest otrzymanie Karty Prawdziwego Polaka. 

Polska rzeczywistość przedstawiona w tym dramacie, to taka uwspółcześniona barejada. 

Ciekawym zabiegiem jest postać Gruzina, który nie mówi po polsku, gra emocjami, stąd w jego dialogach są same emotikony. 

Zapraszam do lektury i zdobycia numeru styczniowego numeru miesięcznika Dialog. 

_____________________________________________________

Anita Jakubik, Trzech migrantów w Polsce, nie licząc nastolatka, Dialog 1/2026.  

Melpomena w dobrej formie.

W ostatnim czasie dwa przedstawienia sprawiły, że wciąż kocham teatr. Oczywiście, nie jest to już miłość z czasów nastoletnich i nieco późniejszych, kiedy teatr był wszystkim, co kochałem, ale wciąż jest to miłość wielka.

"Znaczył Kapitan" Sceny Supernova oraz "Dziś umarł Prokofiew" zachwyciły mnie bardzo. Obie realizacje to przedstawienia studyjne. Wychowany jestem na przedstawieniach małych scen oraz teatru studenckiego. Dlatego lubię być blisko działań scenicznych. Słyszeć aktorów, widzieć ich twarze i mimikę. W takim środowisku czuję się najlepiej. Taki teatr wcale nie jest prosty, ani realizacyjnie, ani aktorsko. 

Mam nadzieję, że najbliższe posty będą związane z tymi przedstawieniami. Kapitan jako nowość, Prokofiew jako przypomnienie.  

_____________________________________________________ 

https://scenasupernova.pl/event/znaczyl-kapitan-premiera/?srsltid=AfmBOoqC8GTG4jw-x9q0FIqSyUWwuofk3dy1xmZ2PKJau9fP4q0mZ8sA 

https://www.mumerus.net/index.php?action=spektakle 

Bidermanowie z Łodzi. Ofiary wojny.

Ten tekst również pzeleżał w szufladzie ponad rok. 

 

Ciekawy temat. Wojna i ofiary. Tematyka tak bardzo odległa od problemów Ziem Odzyskanych/Dzikiego Zachodu czy Krakowskich. 

Kiedy poprawiam ten tekst, sprawdzam, czy Biermanowie jeszcze są grani w Teatrze Powszechnym w Łodzi. Są na afiszu. Może uda się zobaczyć to przedstawienie po raz kolejny. 

Dobry spektakl, któremu zabrakło energii, czym bliżej było finału. Kiedy spektakl się skończył, było jakby płasko lub martwo, a może takie było zamierzenie twórców, taki miał być odbiór przedstawienia? Może poprawnie odebrałem, że ten spadek energii przedstawienia miał korelować z energią życia, a zatem nieszczęśliwego finału rodzinnego. 

Scenografia bardzo oszczędna, gdzieś zawieszona pomiędzy epokoami. Wiemy, że jesteśmy w czasach po/wojennych, ale jakoś czujemy się również współcześnie, a czasami gdzieś na przełomie XIX i XX w. Ponadczasowość. 

Bardzo podobał mi się taniec marionetek. Moment jedynej sztuczności w całym przedstawieniu. Czyżby nic nie zależy od nas, wszystko jest zaplanowane lub inni planują co z nami się stanie?  

Bardzo piękna i symboliczna scena śmierci Biedermannów. 

Niepotrzebna scena gwałtu, zbyt dosłowna. 

Bardzo dobre aktorstwo. Słuchanie się w grze zespołowej. 

Spektakl, który na pewno trzeba zobaczyć. 

 

_____________________________________________________

https://powszechny.pl/pl/teatr/spektakle/biedermannowie/

Frankenstein Show w AST Kraków.

To również tekst sprzed roku. Zostały dokonane tylko małe poprawki. Zostawiam tak, jak przeleżał w szufladzie ponad rok.  

 

Muszę się przyznać, że przedstawienie spodobało mi się. Była w nim radość tworzenia.

Podobała mi się konwencja, w której młodzi aktorzy bawili się dobrze. Była w nich młodość i zabawa tworzonymi postaciami. Zaskoczyła mnie bardzo sprawność fizyczna całego zespołu aktorskiego. 

Wokalnie... /tutaj niedokończone zdanie/. 

Scenografia oszczędna, funkcjonalna, ułatwiająca zmianę obrazów i miejsc akcji.

Możliwe, że zespół kupił mnie numerem typowo broadwayowskim. To nie jest proste, praca z rekwizytem to wciąż w polskich produkcjach trudna umiejętność do opanowania. Tutaj było widać, że wiele prób dało znakomity rezultat. Cylindry i laski nie przeszkadzały w ruchu scenicznym, wszystko było dopięte na ostatni guzik. 

Najsłabszym ogniwem był dla mnie scenariusz, brakowało mi klamry zamykającej całość.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fortissimo w Ast Kraków - piękna gra młodości!

To wersja tekstu sprzed wielu miesięcy. Miałem już bilet w dłoni na drugie podejście do tego dyplomu, już witałem się z AST, ale los zaskakujący miał natenczas dla mnie zupełnie inne plany. Tekst powstał zaraz po pierwszym obejrzeniu spektaklu, potem czekał na poprawki po wzmiankowanym drugi podejściu do spektaklu, a czas płynął i płynął... i pozostała wersja poniżej: 

Nareszcie przedstawienie, które zasłużyło na miarę dyplomu. Cały dyplom do przeniesienia na zawodową scenę. Nawet jeśli ktoś grał po warunkach, to wszyscy obronili się rewelacyjnie. 

Aktorzy i aktorki mówili o emocjach, które były im bliskie, w swojej grze byli autentyczni. 

Sam początek, upozowania, pokazuje, że nie będzie łatwo występującym. Kto twierdzi, że granie jest prostą sprawą, już wie, że to sport ekstremalny. 

Bardzo ciekawie poprowadzony ruch sceniczny, czasami na zasadzie kanonu, ale nie miało to w sobie nic z nudnej powtarzalności. 

Spektakl posiadał swój rytm muzyczny. Tempo było satysfakcjonujące. 

Cudowny pomysł z walką bokserską, na ringu uczennica i nauczycielka. Zaskakujący pomysł reżyserski. 

Fortepian jako element dekoracji i jednocześnie trochę diaboliczny portal, wielki instrument pianistyczny poruszający się po scenie z lekkością baleriny. 

No i Chopin, ten to dopiero gagatek. Rola wykonana wyśmienicie. Samo pomysł na postać i poprowadzenie jej, nagroda aktorska należy się z urzędu.   

Wspaniałą gratka dla miłośników muzyki oraz wszelkich konkursów.  

I to by było na tyle.

______________________________________________________

https://krakow.ast.krakow.pl/spektakle/fortissimo-rez-marcin-liber/