"Magiczna rana" w krakowskiej AST. Na początek zaskoczenie...

 

Bardzo chciałem polubić ten spektakl.

Scenografia zrobiła na mnie piorunujące wrażenie.  Bardzo ciekawie zorganizowana przestrzeń, w której znajdowały się miejsca, przechodzące jedne w drugie, dla kolejnych epizodów i działań scenicznych.

Rownież kostiumy spełniały swoje zadanie, każda z postaci była mocno zdefiniowane przez to, co nosiła na sobie. Bardzo interesujące były pod względem konstrukcyjnym. 

I taki wstęp sprawił, że wchodząc na widownię,  widząc postaci oraz scenografię,  miałem apetyt na więcej. 

Niestety, tak się nie stało. 

Przede wszystkim spektakl był za długi, jak na przedstawienie grane bez przerwy. Wyszło mi chyba jakies 2,5h! 

W przedstawieniu było kilka momentów,  które mogły być zakończeniem spektaklu. Po sekwencji z rapowaniem zakonczyłbym spektakl. Pote

Nie lubię kiedy w spektaklu jest za dużo anglicyzmów, ale w tym przypadku pokonała mnie łacina... podwórkowa, ja wiem, że rap, że takie czasy...

Nie wiem też po co mikroporty w tak małej przestrzeni. Poza tym tak wiele fragmentów nieczytelnych dykcyjnych.

Zacząłem od pochwał, zakończę, mam nadzieję pochwałami. 

Fantastycznie wykonane elementy kaskaderki, gratuluję sprawnosci fizycznej i autoasekuracji. Ale... te elementy byly zbyt genialne i nie pasowały do całości. Czasami trzeba umieć odrzucić ukochane dziecko tworząc przedstawienie. 

Przepraszam, że niewiele piszę o aktorstwie.  Dla mnie obroniła się chyba tylko jedna postać. To za mało na dyplom.

_______________________

https://krakow.ast.krakow.pl/spektakle/magiczna-rana-rez-pawel-miskiewicz/ 

Niekometencje oraz ambicje...

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Denominacja tak nas upieści,
Że pod obcasem naród się zmieści
No bo na szczęście nie zmniejszą nic się
Niekompetencje oraz ambicje!
Niekompetencje oraz ambicje..." 

- to fragment teksu z piosenki pt. "Denominacja" zaśpiewanej w Kabarecie Olgi Lipińskiej.  

 

Już chyba o tym pisałem. Świat się kończy. Coraz więcej niekompetencji wszędzie. Stanowiska kierownicze obsadzane osobami, które nie mają umiejętności pracy z ludźmi, delegowania zadań i wiele innych deficytów. Brak decyzyjności. W korporacjach decyzje podejmowane przez trzy osoby, to sprawia, że nie ma odpowiedzialności, a za błędy, najczęściej opóźnienia płacą podwładni. 

Język zarządzania zazwyczaj kończy się w dyskusji słowami: zawsze można się zwolnić, na twoje miejsce jest kilkanaście innych osób. 

Niezaspokojone ambicje, żle obsadzone stanowiska decyzyjne sprawiają, że cierpią zwykli pracownicy, najczęściej wyrobnicy, których tylko prawo pracy chroni, i to nie zawsze. 

Ambicje są najgorsze przy braku kompetencji. 

Argument, że ktoś się uczy na stanowisku kierowniczym, nie przemawia do mnie. Na takim stanowisku powinna być osoba, która już potrafi wykonywać powierzone jej obowiązki. 

Kiedy oglądam sobie taki program kulinarny, gdzie czasami latają talerze i przekleństwa, to mam wrażenie, że największe pojęcie o prowadzeniu gastronomii ma zapomniana przez wszystkich, wyłowiona z zaplecza przez kamerę, wieloletnia pracownica, któa najczęściej lepi najlepsze pierogi. I tak chyba jest wszędzie. 

 

Miałem szczęście mieć wspaniałych dyrektorów, wspaniałych kierowników. 

Miałem też na sobą wiele osób, które trudno opisać, nie używając przekleństw. 

________________________________________

https://www.youtube.com/watch?v=5JxEbMrhxyY 

"Dom niespokojnej starości" z Teatru Współczesnego w Szczecinie - jaki piękny spektakl.

Tekst dramatu pt. "Dom niespokojnej starości" wydrukował miesięcznik Dialog. Już podczas czytania tego tekstu bardzo chciałem zobaczyć jego realizację sceniczną. Na szczęście Teatr Współczesny w Szczecinie zrealizował ten tekst. 

 

"Teatr Współczesny w Szczecinie – za zróżnicowany, solidny i atrakcyjny repertuar, odpowiadający i reagujący na bieżące problemy społeczne, a przy tym pozostający otwarty na poszukiwania formalne" - można przeczytać w zestawieniu "Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2025/2026" w kategorii Teatr w internetowym wydaniu dawnego papierowego miesięcznika Teatr. 

Nie wiem, czy autor tych słów myślał o opisywanym przeze mnie spektaklu, ale jego słowa bardzo pasują do tego przedstawienia. Zwłaszcza reagowanie na problemy społeczne. 

 

„Dom niespokojnej starości” to fantazja na temat cohousingu – wspólnego mieszkania starszych osób. Siódemka znajomych umawia się na życie pod jednym dachem. Mieszkanie razem to spotkania ze wciąż żywymi pragnieniami, obawami, planami i nadziejami. Ale też okazja do pełnego wykorzystania ostatnich lat. Na co można być za starym? Kiedy jest już za późno na robienie rzeczy, na które ma się ochotę? Czy starość ma oznaczać wstyd przed pragnieniem życia?" - czytamy na stronie internetowej. 

Spektakl bardzo trafnie opisuje współczesne starzejące się społeczeństwo, problemy z opieką nad osobami starszymi. W tym przypadku mamy osoby, które zdecydowały się na wspólne zamieszkanie. Intencją bohaterów było stworzyć miejsce, w którym spotkają się znajomi, przyjaciele, stworzą nową rodzinę, jak w małżeństwie, nieco instytucjonalną, z obowiązkami, grafikiem, żeby się nie zasiedzieć i przedwcześnie nie zestarzeć. Okazuje się, że w tym wymarzonym mniej lub bardziej miejscu, tworzy się tygiel różnych osobowości, oczekiwań  i czasami ich braku. Że nawet jeśli kogoś znamy całe życie, okazuje się, że wspólne mieszkanie nie jest już takim cudownym pomysłem. Tworzenie wspólnoty, komuny, nie jest łatwe, kiedy jednocześnie nasze przyzwyczejnie robią się coraz bardziej nasze. 

Na początku widzimy niejaką euforię, że to dobry pomysł w taki sposób radzić sobie ze starościa i samotnością. Później obserwujemy wszelkie dotarcia się, szukanie własnej przestrzeni, widzimi starzenie się mieszkańców domu starości, czasami też śmierć. 

Tekst czasami jest groteskowy, ale przecież nasze życie też takim bywa. Kiedy umiera jedna z bohaterek, jej brak nie zostaje od razu zauważony, niestety, mieszkańcy mają kłopoty ze wzrokiem, a zauważają jej niebocność duchową, kiedy zaczynają się potykać o jej cielesność. 

Bardzo podobało mi się aktorsko ten spektakl. Cieszy, że doświadczeni aktorzy znaleźli się w obsadzie, że mogą wciąż pokazać swoje umiejętności. Mnie dodatkowo ucieszyło, że mogłem zobaczyć Pawła Adamskiego po latach na scenie oraz  Kondrada Beta, którego ostatni raz widziałem  prawdopodobnie naście lat temu w jego przedstawieniu dyplomowym na ówczesnym PWST. 

 

To piękny spektkakl, który chciało by się zobaczyć jeszcze raz. Jeśli czas pozwoli.  

_________________________ 

https://wspolczesny.szczecin.pl/pl/spektakle/dom-niespokojnej-starosci

 

https://teatr-pismo.pl/najlepszy-najlepsza-najlepsi-w-sezonie-2025-2026/ 

 

Dialog, nr 7-8/2025.  

Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2025/2026

Przeczytałem zestawienie opublikowane na stronie internetowej https://teatr-pismo.pl/. Bardzo żałuję, że nie mogłem tego przeczytać tego w wersji papierowej. 

 

 

Już pisałem o tym "problemie" przy poprzednich zestawieniach, że w teatrze polskim liczą się tylko wielkie ośrodki miejskie, prowincji prawie nie widać, i mam wrażenie, że ten problem się pogłębia. Tylko kilka razy pojawiły się w zestawieniu teatry/wydarzenia/zjawiska, które nie dotyczyły miast wojewódzkich. 

 

 

Ucieszyło mnie, że kilka razy pojawił się w zetawieniu Wrocławski Teatr Pantomimy. Jestem zaciekawiony, co u nich nowego, dawno nie byłem widzem u nich, a poza tym uważam, że to co proponowali u Tomaszewskiego, było dla mnie tylko teatrem ruchu, nie pantomimy.  

 

 

"Warto zwrócić uwagę na wzlot Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. H. Tomaszewskiego, który nastąpił na przestrzeni kilku ostatnich sezonów. Scena, która jeszcze niedawno miała status niszowej, dzięki wytrwałej pracy zespołu i odważnym decyzjom artystycznym weszła do grupy najciekawszych i najdynamiczniej rozwijających się teatrów w Polsce" - czytamy na stronie. 

 

 

Ucieszyło, że pojawiły się naprawdę informacje o ośrodkach teatralnych dalekich od wszelkich centrów artystycznych. "Jeśli w tym sezonie jakiś teatr zasługuje na szczególne wyróżnienie, to zdecydowanie Teatr im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze. Nowa dyrektorka, Katarzyna Sołtys, wraz z zespołem zaproponowała trzy premiery (wszystkie udane), reaktywowała scenę studyjną i przedstawiła repertuar na kolejny sezon, na który naprawdę czeka się z niecierpliwością. Obejrzałam wszystkie premiery i z radością obserwuję, jak to miejsce powraca na teatralną mapę jako silny ośrodek; mam nadzieję, że wrócą tam również krytycy".

 

 

Obok Jeleniej Góry pojawia się wielkokrotnie również Wałbrzych, czyli można powiedzieć, że Dolny Śląsk górą!

 

 

Zasmuciły mnie natomiast odpowiedzi dotyczące książki o teatrze: "Książka o teatrze: –", "Książka o teatrze: Niestety nie miałam okazji przeczytać żadnej książki o teatrze wydanej w tym roku.", "Książka o teatrze: Przeczytałam w tym roku za mało książek o teatrze, żeby uczciwie wskazać jedną".

 

 

Mnie zasmuciło, że to chyba pierwsze zestawienie, w którym nie znalazłem niczego, co bym widział. Przyznaję się bez bicia, w ostatnim czasie wybieram teatry offowe, ponieważ widzę tam więcej aktualnych problemów oraz dużo lepsze aktorstwo, niż w teatrach zawodowych. 

 ____________________________

https://teatr-pismo.pl/najlepszy-najlepsza-najlepsi-w-sezonie-2025-2026/ 

PRZESTAŃCIE UDAWAĆ, ŻE JEST WAM DOBRZE, SKORO WASZA DUSZA ZALEWA SIĘ ŁZAMI z wrocałwskiej AST.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz obejrzałem coś z wrocławskiej szkoły teatralnej, pamiętam "Cesky diplom", ale to chyba niemożliwe, żebym nie widział czegoś później, bo adaptacja sceniczna tekstu Mariusza Szczygła miała premierę dekadę temu. 

Zatem wracamy do dyplomu o bardzo rozubdowanym tytule: Przestańcie udwać, że jest wam dobrze, skoro wasza dusza zalewa się łzami". Moja dusza owszem zalewałą się łzami, ciało protestowało, prawie wyszedłem w trakcie przerwy. Zostałem tylko dlatego, że druga część miała trwać dużo krócej, niż pierwsza. 

Bardzo nierówny spektakl, dla mnie pozbawiony scenariusza, z naprawdę, proszę mi wybaczyć, amataroskim czasami aktorstwem, jakby to była próba albo szybkie zastępstwo. Ani temat ani forma nam przedstawiona nie przemówiły do mnie.

"Adaptacja powstała na podstawie dramatu H. Levina Chefec w tłumaczeniu Agnieszki Olek oraz fragmentów literackich ze zbioru Królestwo Wszechwanny. W tekstach tych, które powstały w latach 70., Levin ostro krytykował wady społeczeństwa izraelskiego, drobnomieszczaństwo i to, jak w Państwie Izrael traktuje się Arabów. Tytułowy Chefec: obcy, inny, przybysz — mógł być dla widzów metaforą Palestyńczyka. Dziś skala nienawiści wobec Chefeca ewoluowała: stał się zbędnym balastem, kimś, kogo należy się pozbyć. To czyni dramat niepokojąco aktualnym" - czytamy na stronie oraz w programie. Kompletnie tego nie widziałem w tym przedstawieniu. Nie wiem, gdzie się zagubiło. 

Widziałem za to coś, co wyglądało na off-Broadway z Lizą Minnelii, Magentą i innymi postaciami popklutury, nie wiem, czy świadomie zacytowanych fizycznością czy nie.  

Przykro mi, że muszę tak napisać, bo chciałbym zachwycać się dyplomami.  

___________________________________________________________________________________

https://www.ast.wroc.pl/spektakle/przestancie-udawac-ze-jest-wam-dobrze-skoro-wasza-dusza-zalewa-sie-lzami-rez-aleksandra-poplawska/ 

 

"Znaczył Kapitan". Scena Supernova i super spektakl!

 

To spektakl, który przywraca wiarę w teatr. Po długim dryfowaniu wśród średniej, jeśli nie marnej, jakości zdarzeń kulturalnych, trafłem na przedstawienie, które mnie zachwyciło. 

Oczywiście biorę poprawkę, że to scena studyjna, którą uwielbiam. Przypomianją mi się zawsze czasy, kiedy poznawałem teatr, czasy studenckie, siedzenie na schodach, przejściach, zajmowanie miejsc, które nie zostały zajęte przez spóźnialskich. 

Co mnie zachwyciło w tym spektaklu? Przede wszystkim aktorstwo. Dawno nie widziałem tak dobrej gry zespołowej i takich wyżyn interpretacyjnych.  

Wiem, że może to brzmieć nieprawdopodobnie, ale w tym spektaklu wszystko gra, tak jak w dobrej orkiestrze. O aktorstwie napisałem. Tekst dobrze skrojony, dobrze przygotowany egzemplarz reżyserski. Do tego wiele ciekawych rozwiązań, pomysłów na sceny. 

Wspaniały Piotr Piecha, jako On, Kapitan. Niesamowicie popraowadzona postać, umiejętne balansowanie pomiędzy młodością bohatera a jego końcem i frustracją, świadomą i mniej świadomą, kiedy już czas na wielki finał. 

Ewa Skolias jako jego Żona. Tutaj już chyba Stanisławski maczał palce w budowaniu postaci, Jej miłość do Kapitana i nerwica wywołana opieką nad nim jest tak sugestywna, że mam wrażenie, że aktorka wywołująca w sobie te emocje będzie musiała skorzystać po spektaklu z pomocy grupy wsparcia. 

Magdalena Smoławska pokazuje również możliwości swojego talentu aktorskiego, wciąż tak mało widocznego na krakowskich scenach. W sugestywny sposób prowadzi swoją postać, stara się scalić całe to emocjonalne piekło, będąc jedyną dorosłą i świadomoą osobą w tej rodzinie. 

Pozostałe osoby z zespołu aktorskiego również mógłbym chwalić w podobnym tonie. Aktorzy i aktorki bardzo słuchają się. 

To piękna opowieść o życiu. O przemijaniu. Opowiedziana prawdziwie a przede wsztstkim wyśmienicie zagrana. 

Bardzo ciekawe są songi wrzucone w wir akcji, niesamowicie zaśpiewane i tak bardzo pasujące do tej marynarskiej opowieści.  

__________________________________

https://scenasupernova.pl/?srsltid=AU7gw4UhvBqXU7Q2XxHQhmfQGOyFEL9_Kryx0MHwhLUZt_KLD1VeU3Pj 

Gliwice przez moment stolicą polskiego tańca!

Przez trzy dni podczas ostatniego weekednu, można uznać, że Gliwice stały się stolicą polskiego tańca. Za sprawą postaci Gerarda Wilka mogliśmy spotkać wiele legend związanych z historią polskiej kultury oraz tańca. Kto dotarł do ruin Teatru Victoria mógł uczetniczyć rwónież w spotkaniu z Zofią Rudnicką, Krystyną Mazurówną oraz Piotrem Nardelim. 

_____________________________________________________________________________________

https://ckvictoria.pl/wydarzenie/wilk-w-ruchu-fenomen-gerarda-wilka/